فیلم های بسیاری در مورد کشف خود واقعی ما که زیر خروارها توهم و انکار مدفون شده است و تطهیر ناخودآگاه پر هرج و مرجی که بدون اطلاع ما کنترل‌ ما را در دست گرفته، ساخته شده‌اند. از فیلم هایی مانند ممنتو ساخته کریستوفر نولان، جزیره شاتر ساخته مارتین اسکورسیزی و ایدا ساخته پاوو پاولیکوفسکی گرفته تا سریال هایی مانند مستر ربات و بوجک هورسمن...

معمولا چیزی که در انتهای سفر خودشناسانه آنان انتظار پروتاگونیست‌ های این آثار را میکشد، وحشتی‌ست که یا ذهن آن ها را فلج خواهد کرد و یک گوشه در حال جان دادن رها می کند یا در بهترین حالت یک مرحله سخت برای خلاص شدن از دست عفونت‌ ها در ذهن ما است. به عبارت دیگر چیزی هولناک تر از روبرو شدن با هویت واقعی ما نیست و همزمان به قول کارل یونگ، چیزی ضروری تر از شناختن تاریکی های ما نیست. گرچه وحشت فیلم هایی مانند ممنتو به مشکلات حافظه تقریبا خیالی که نمونه های آن را فقط در سینما خواهیم دید، وابسته است، اما واقعیت این است که ممنتو حکم نسخه اکستریم چیزی کاملا عادی در دنیای واقعی می باشد. از وقتی که ما متولد می شویم، هویت ما با کسی که به ما می گویند هستیم به شکل غیر قابل‌ جدا شدنی گره خورده. ما کسی که واقعا هستیم، نیستیم، بلکه کسی که در بازتاب خودمان در آینه دیگران می بینیم، هستیم... ادامه نقد و بررسی فیلم در وب سایت زومجی

دسترسی به موسیقی متن فقط برای اعضای اشتراکی امکان پذیر می باشد. خرید اشتراک

پیشنهادات مخصوص شما

دیدگاه های کاربران

لطفا برای ثبت دیدگاه ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.